Gamot sa Kanser

Usap-usapan sa bayan at baryo,
Lumalaganap na sakit na misteryoso.
Walang lunas sa taong makakalaboso,
Patay ang sinumang makikiusyoso.

Marami nang nag-alok ng gamot sa kanser,
Ngunit puros lahat ay mga pekeng prodyuser.
Sila’y mga taong araw-araw ay nakabarong,
Kahit nagsisinungaling, mga dila’y hindi umuurong.

Sila’y apektado ng sakit na nabanggit,
Ikaw ay mahahawa at unti-unting magigipit.
Mga bulag na mata sa salapi’y nahihigit,
Sa kaban ng mga mangmang, doon sila kukupit.

Gagapang ka pa ba sa ganitong sistema?
O lilipad na lang, mangangapitbahay muna?
Makikipag-laro ba sa higanteng tadhana?
At malaking dagok, sa sugat ay nana.

Ang lunas ay hawak ng mga batang kamao,
Ngunit sabi ng iba’y manganganak ng masamang tao.
Iguguhit ba sa isip ang pangit na litrato?
Halina ka-toto, tumindig na tayo.

Tayo na’t sugpuin ang salot sa bayan,
Kulay pula ang gamiting paraan.
Dinggin ang hiling nang may direksyon at hangarin,
Mga gamot sa kanser, isang matayog na pagtingin!!!

Life or Death?

Mananaig pa rin ba ang buhay ng pangarap?

Kahit sa bawat araw mo’y dyablo ang kaharap?

Titiisin ba ang maging dukha at mahirap?

At dahil sa gutom, mata mo’y ‘di na kumurap.

Ang disipolo ay laging nasa iyong tabi,

Sa itim na kumot lagi siyang nagkukubli.

Matitigil ang iyong luha at mga hikbi,

Halina’t sumama, paroon sa kanyang lipi.

Puputukan ba ng baril ang ulo mong hangin?

O kaya, mismong ang ‘yong bibig ay sisibatin?

Ikaw ba o siya ang dapat lang na litisin?

Sumunod sa kanya at lupa ay huhukayin.

Nagpapantasya sa likod ng mga makina,

Bibig ay tutop, ‘di makabigkas ng harana.

At ang paulit-ulit ba ay siyang masigla?

Gamot na lunas “daw” lang ba ang magpapakalma.

Sa dapit hapon ng ‘yong “makulay” nga bang buhay,

Huling hininga ay bibitawan ng ‘yong kamay.

Uunahin pa, paggawa ng sariling hukay,

Nakangiting iiwan, mundo ng mga patay.

http://jures1979.files.wordpress.com/2007/02/larawan-70.jpg